پر خطر را آسان وبىخطر پيمود . اين كار از همه كس ساخته نيست . اگر رهسپرى ، مشكل وپر خطر باشد محققا رهبرى ، هزار بار مشكلتر است . طينتي پاك بايد وگوهرى أصيل وروحي چون كوه استوار وهمّتى چون آسمان بلند وحوصله‌اى چون دريا وسيع واز همهء اينها مهمتر ، دلى بايد از شوق لبريز وسرى از عشق پر شور وروحي از پرتو غيب ، روشن تا به نيروى شوق ورهنمائى عشق وپرتو غيب ، راه از چاه باز شناسد واز تاريكى نجات يابد وآنگاه گمشدگان مسالك را از مهالك برهاند وبه سر منزل مقصود برساند . اين مقام عالي ، أوج كمال انساني است . كسى كه بدين مرحله رسيد جهان را با هر چه در آنست زير پا مىگذارد واز سر منزل طبيعت تا سر حدّ حقيقت بالا ميرود . از خلق مىگذرد وبه حق مىرسد وآنگاه از مرحلهء وصول نزول مىكند تا ديگران را نيز كه در راه طلب از فرط تعب از رفتار باز مانده‌اند ، يا چنان سخت در دام طبيعت افتاده‌اند ، كه به انديشهء طلب نيفتاده‌اند در اين سير ابدى راهبرى وراهنمائى كند . كسى كه بدين مقام رسيد رفتارش براي ديگران سر مشق كمال وگفتارش دستور فضيلت واخلاقست ، وسخنانى كه از روح بزرگ أو تراوش مىكند براي جان‌هاى سرگشته وحيرت‌زده كه در كار خويش فرو مانده ودر ظلمات وهم وترديد فرو رفته‌اند ، مانند آب حيات است كه آن‌ها را در جهان معاني ، زندگى جاودانى مىبخشد . ميگويند ارزش سخن را بمقام صاحب سخن نشايد سنجيد ودر اين مرحله بايد از وضع ومقام گوينده چشم پوشيد ومقام ووضع گفتار را ديد ومرد خردمند بايد گفتار سودمند را اگر چه نقش ديوار